Het slechtste boek ter wereld

Wegens andere tijdrovende hobby’s, een actief kind en Netflix was het al veel te lang geleden dat ik nog eens een boek gelezen had. Omdat goede voornemens die rond de jaarwisseling genomen worden per definitie niet nagekomen worden, nam ik me bij de start van de grote vakantie (een theoretisch concept sinds ik lang geleden afgestudeerd ben) voor om terug wat vaker een boek ter hand te nemen. Jammer genoeg was dat boek Het Juvenalis Dilemma van Dan Brown.

Ik ben geen veeleisende lezer. Het moet allemaal niet te ingewikkeld zijn, zolang ik maar “in” het verhaal kan zitten. Ik wil meegevoerd worden en alleen achterop hinken of vooruit lopen als het boek dat wil. Ik kan me ontspannen met de trilogieën van The Hunger Games en Divergent, maar ik heb ook met minstens evenveel plezier The Girl With The Dragon Tattoo gelezen, of Misdaad en Straf van Dostojevski (tot mijn eigen verbazing, want het was van de moetens).

The Maze Runner: saai en irritant

Omdat ik even geleden een boeiende trailer van The Maze Runner had gezien in de bioscoop, besloot ik om mijn bestofte leesspieren wat op te warmen met de bijhorende boekentrilogie. Geen geweldig idee, want ondanks het intrigerende uitgangspunt (jongen wordt zonder enige andere herinnering dan zijn naam wakker in een soort weiland dat bevolkt wordt door andere jongens en omgeven is door een metershoog stenen doolhof dat beweegt) is het eerste boek behoorlijk saai.

Het is zelfs irritant hoe vaak de auteur je er bijna constant aan wil herinneren hoe mysterieus het allemaal wel is en wat is de bedoeling en wat zou het toch allemaal zijn! Het tweede en derde boek zijn iets beter, maar aanraders zijn het niet. De eerste film is wat dat betreft ook behoorlijk on point wat het meh-gehalte betreft.

Gelukkig had ik nog deel twee en drie van de Millennium-trilogie liggen, en brachten The Girl Who Played With Fire en The Girl Who Kicked The Hornet’s Nest me helemaal in de leesroes die ik van een goed boek verwacht. Geen bordkartonnen personages, genoeg actie en mysterie om je de hele rit door geboeid te houden en een einde dat netjes alles aan elkaar knoopt (er komt zelfs een vierde deel aan!). Een verademing na The Maze Runner, en een wondermiddel voor mijn zin om te lezen. Het contrast met Het Juvenalis Dilemma van Dan Brown kon niet groter zijn.

Het slechtste boek ter wereld

Ik heb een open geest en laat mij zelden leiden door de mening van anderen, laat staan door hun laatdunkende blogposts. Ik had dus geen enkele reden om Dan Brown te mijden. De films van de Da Vinci Code en Angels & Demons waren best ontspannend, dus ik nam aan dat de boeken ook wel goede vakantielectuur zouden zijn. En dus begon ik aan Het Juvenalis Dilemma. Helaas.

 

[ OPGEPAST: SPOILERS! ]

Het boek gaat over een cryptologe, die tot vervelens toe wordt omschreven als bloedmooi én superintelligent. Een IQ van 170! Benen van hier tot in het walhalla! Ze ontcijfert boodschappen die met de transpositiemethode versleuteld zijn uit het blote hoofd! Meer verdieping krijgen we niet echt. Net zoals er in The Maze Runner te pas en te onpas wordt herhaald hoe mysterieus het toch wel allemaal is, worden in Het Juvenalis Dilemma op elke oneven bladzijde de schoonheid en intelligentie van het hoofdpersonage benadrukt.

Het gaat over het NSA (vandaar de titel, naar de uitspraak “wie zal de bewakers bewaken?” van Juvenalis) en mensen en computers die codes kraken en boodschappen onderscheppen. En dan is er een Probleem: een ex-werknemer genaamd Tankado heeft een code gemaakt die zelfs de ultrageheime computer die werkelijk alles kan kraken niet kan kraken! Dat is een probleem, want ondanks de privacyproblemen helpt dat kraken wel met het verijdelen van terroristische aanslagen en whatnot. Het is een dilemma of het is er geen.

Het onkraakbare anagram

Tankado was zo vriendelijk om het NSA eerst op de hoogte te stellen, met een deadline waarbinnen het NSA het bestaan van de supercomputer bekend moet maken. Anders zou hij zijn code vrijgeven en kunnen terroristen weer ongehinderd hun gang gaan. Probleem: Tankado sterft plots. Vermoord door het NSA of niet? Dat is een mysterie! Of toch niet, wegens obviously vermoord door het NSA. Volgens zijn boodschap heeft hij een handlanger met de codenaam North Dakota, die de code zal verspreiden als er iets met Tankado zou gebeuren. Het NSA wordt zenuwachtig.

De superintelligente codekraakster van het NSA weet al snel het e-mailadres van North Dakota te vinden, met het alias ndakota op een anonieme server. Terwijl het boek een halve pagina lang benadrukt dat het niet abnormaal is dat het alias ndakota is en niet northdakota (het equivalent van een politieagent die zegt “niets te zien hier, doorlopen aub”), zei ik tegen mijn vriendin: “als de superintelligente codekraakster met een IQ van 170 niet doorheeft dat ndakota een anagram is van Tankado en dat er dus geen handlanger is en als dat een belangrijke plotwending wordt, is dit het slechtste boek ooit.” Dat was op pagina 20.

Wanneer het hyperintelligente hoofdpersonage eindelijk het eenvoudige anagram gekraakt heeft, volgt er een nieuw raadsel waarvan de oplossing zo mogelijk nog meer voor de hand ligt. Aargh.

Een paar honderd ongeloofwaardige bladzijden in de tenenkrullende Nederlandse vertaling verder, heeft het mooie en hyperintelligente hoofdpersonage met een jarenlange ervaring in het ontcijferen van de meest ingewikkelde codes plots het licht gezien! Ndakota is een anagram van Tankado! Er is helemaal geen handlanger!

Waarop er plots tegen de klok nog een ander mysterie moet opgelost worden (“We zoeken een getal! Wat kan het zijn? Welke hint missen we in deze toevallige video van de doodsstrijd van Tankado, waarin hij meermaals zijn hand in de lucht steekt, terwijl we het hele boek lang regelmatig hebben verwezen naar het feit dat hij maar drie vingers aan elke hand heeft?”) en je als lezer bladzijden lang het antwoord naar je boek zit te roepen tot ze er op het nippertje (en zelfs net te laat) zelf achterkomen. Ik zou bijna zeggen dat het voor de hand lag, maar dat zou flauw zijn.

Het is waar wat de mensen zeggen

Vreselijk. Het is niet erg om meer te weten dan de personages in een boek, als dat de bedoeling is. Als de personages continu worden omschreven als genieën, maar ze zelfs de simpelste symboliek niet weten te ontrafelen, zijn alle geloofwaardigheid  en spanning weg en rest er enkel nog frustratie.

Ik ben geen high brow lezer en ik ben de eerste om te roepen dat smaken verschillen, maar ik kan er oprecht niet bij dat een boek als Het Juvenalis Dilemma ooit is gepubliceerd, laat staan dat het succesvol was. Al is dat misschien eerder te danken aan Dan Browns boeken rond Robert Langdon, die aangenamer lezen en iets meer inhoud hebben, ook al is die volgens mensen die er meer van weten niet altijd even juist.

Voor wie met zijn eigen dilemma genaamd “lezen of niet” kampt: blijf ervan weg. Het is waar wat al die andere blogs schrijven.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *